İzmir

İzmir'deki 9. günüm neredeyse bitmek üzere. H ile ayrıldık. Yurda alışamadım. Derslerse tüm hızıyla başladı. Yorucu ve sıkıcı günler geçiriyorum. Dün akşam Ü ile tanıştım ve kendimi bir parça mutlu hissettim. En sevdiğim şehir olduğu için geldiğim bu yerden 9 günde nefret etme noktasına kadar geldim. Her şey düzelecek diye kendimi sürekli rahatlatmaya çalışsam da yurttan çıkmadıkça hiçbir şey düzelmeyecek sanırım benim için. :( Yalnız yaşamaya evde alışsam eminim daha kolay olurdu. Bu yaptığım belki de şımarıklık, insanlar okumak için her şeye katlanmayı tercih ediyorlar ama ben yapamıyorum. Mutsuz, yorgun ve kırgınım. Bir yandan da evimi ve ailemi özledim. Bağıra bağıra şarkı söylemeyi falan... :) Keşke oda arkadaşım da biraz temiz olsaydı. Ayrıca odalar çok çabuk tozlanıyor ve haftada bir gün temizlik yeterli olamıyor ne yazık ki.

Bu günler geçecek demekten başka yapabilecek neyim var ki? Bakalım Ü ile anlaşabilecek miyim? Bu sefer iyi birisi olsun, beni sevsin lütfen... Ben onu sevmeye hazırım çünkü.

Ders çalışmaya da başladım yavaştan. Akşam odaya döndüğümde tekrar çalışacağım. Tıp okumak gerçekten zor, ilk haftadan bunu anladım.

Bu arada msnden o kadar muhabbet eden İzmirli arkadaşlarım buraya geldiğimden beri ne aradılar ne de sordular. Gerçek yüzlerini gösterdikleri için hepsine teşekkür ediyorum.

Mert (yalnız)